ढुंगा पगालें, आगो बनाएँ,
हिमाल भित्र उज्यालो ल्याएँ,
सागर छिचोलें, आकाश छोएँ,
तिमीलाई जित्न सपनै बुनें।
अश्रु बनायें फूलको रस,
तिम्रो मुस्कानको खोजीमा बस,
धडकन धडकनमा नाम तिम्रो,
तर तिमी सधैं मौन, न श्रोत न स्वर।
बिजुली झारें नयनबाट,
तिम्रो एक झल्कोको आसमा रात,
जीवनको मूल्यो राखें माया,
तर तिमी थियौ शून्य, कठोर काया।
आँधीलाई साथी बनाएँ मैले,
पीडालाई गीत बनाएँ झैँले,
संसार उल्टाएँ खुशी दिनलाई,
तर तिमी हाँसेनौ, रित्तो बिर्को जस्तै।
अब त हैन मलाई गुनासो,
माया थियो, तिमी थियौ यथार्थको परिपाटो,
तिमी पत्थर, म ओभाएको नदी,
प्रेममा हारेँ म—तर जित्यो माया
No comments:
Post a Comment