जीवन त रमाइलो मेला हो,
कसैले लड्डु चपायो, कसैले केवल हेरेर बस्यो।
सपनाले भरिएका कुरा सबै गर्छन्,
तर बिहान उठ्दा भाँडामा दाल पनि छैन।
धन ?
आज छ, भोलि करको डाँडीमा जान्छ।
राजाले पनि भिक्षा माग्नुपरेको कथा त इतिहासमै छ।
तर ज्ञान ?
एउटा किताब खोलेर पढ्दा पनि
हामीले आफूलाई राजामहिमाजस्तै ठान्छौँ।
लोभ ?
भरे पेट भएर पनि “थप-थप” भन्दै लार टप्काउँछ।
अहंकार ?
नाङ्गो शिशुलाई देखेर पनि
“यो त मेरो भन्दा कमजोर पो रहेछ” भन्छ।
तर साँचो सुख ?
पेटभरि खाइदिँदा होइन,
छिमेकिलाई आधा रोटी बाँडिदिँदा जन्मन्छ।
हे मान्छे!
नदी जस्तै बगिरहेछ तेरो उमेर,
केही घाममा, केही पानीमा, केही दलदलमा।
तर यदि हाँस्न सकिस् भने
जीवनको यो खुस्खुसिएको नाटक पनि
स्वर्गको टिकटजस्तो मज्जाको हुन्छ।
