मेरा आँखा लाई यो मात्र छ गुनासो,
सपना पूरा भएको छैन,
प्रभातले छिन्योकिना सपनीको हासो।
सरल जीवनको आशमा पर्खाल ठोकी रहे,
सफल नहुने कर्मको ढोल बोकी रहे।
तर मनको कुनामा अझै आश बाँचिरहेछ,
अँध्यारोबाट उज्यालो तर्फ मार्ग खोजिरहेछ।
मिहिनेतका रेखाहरूले हात र अनुहार सजायो,
आफ्नै पसिनाले भविष्यको चित्र बनायो।
कुनै दिन त विहानी मुस्कान फिर्ता ल्याउनेछ,
हर सपना साँचो भएर जीवन उज्यालो बनाउनेछ।
No comments:
Post a Comment