पशुपतिमा पुग्दा सायद सबै पुरा नहोला

टाढाबाट हेर्दै छु म,
जहाँ एक लहर बगिरहेको छ —
श्रद्धाको, पीडाको, आशाको।

कोही काँधमा प्रसादको थाल बोकेका छन्,
नरिवल, अमृत, फूलहरू सुगन्धित छन्,
तर आँखामा आँसु लुकाएका छन् केही।

पशुपतिको मन्दिरतिर बगिरहेका छन् ती पाइला,
केवल पूजाका निम्ति होइन,
कसैको मुटुको भारी लिएर —
भाँचिएको सपना, अधुरो प्रेम, चुपचाप पीडा।

केही त छन्, जसको हरेक कदम
एक मौन प्रार्थना हो,
"हे महादेव, केही त सुन" भन्ने विन्ती हो।

कसैको आँखामा संसार पुरा छ,
कसैकोमा केवल एक विश्वास —
शिवले बुझ्नेछन्, सुन्नेछन्,
र दिन्छन् एक आशाको किरण।

म हेर्छु ती अनुहारहरू —
थाकेका, तर समर्पित,
भौतिकताबाट पर, आध्यात्मिक यात्रामा होमिएका।

पशुपतिमा पुग्दा सायद सबै पुरा नहोला,
तर केही गुमाएका मनहरू
शान्तिको आँसु लिएर फर्किने छन् —
यो नै हो यात्रा — शरीरको भन्दा बढी आत्माको।