नाडी chhamdai मेरो आज,
झाक्रीले औषधी बताए मलाई,
बाँच्ने एउटै उपाय मात्र छ –
सम्झनामा नल्याऊ उसलाई।
तर मनलाई कसरी बुझाउँ,
हावा जस्तै त उसको सम्झना छ,
हरपल आइरहन्छ, मनमा टकराउँछ,
झैझै गरेर आत्मालाई दुखाउँछ।
यदि सम्झनाले नै रोग बनाउँछ भने,
मेरो आत्मा त रोगी भइसकेछ,
किनभने उसको अनुहार, उसको मुस्कान
मेरो सासभित्रै बसिसकेको छ।
झाक्रीको मन्त्र सुन्ने गर्छु,
तर दिलले मान्दैन कुनै उपाय,
बाँच्नु छ भने सम्झनाबाट टाढा रहनुपर्छ रे—
तर सम्झना नै त मेरो जीवनको श्वास हो आज।
No comments:
Post a Comment