एक दिन माटोमै फर्कन्छु म,
गाथाहरू ओइलिन्छन् जुन गजलजस्ता,
साँसको सँगालो उडेर जान्छ,
रहन्छ केवल शब्दहरू अमर वस्त्र।
कसैले सम्झन्छ मुस्कान मेरो,
कसैले गुनासो र चोटहरू समेटेर,
तर समयको पानामा लेखिएको नाम,
हावासँगै हराउँछ, तर भावना रहिरहन्छ।
जसले माया बाँड्यो मौन भएर,
उसको मौन पनि गीत बन्छ समर्पणमा।
कसैले बिर्सन्छ, कसैले सम्झन्छ,
तर म भने हर आत्मामा बाँच्छु बिनाशब्द।
न सास चाहिन्छ, न स्पर्श,
केवल सत्य प्रेमले बनाउँछ धर्म।
जीवन एक छाया हो, बग्ने जल,
तर बोली बन्छ हृदयको उज्यालो पल।
No comments:
Post a Comment