कहिलेकाहीँ मौन बोल्छ, चिच्याएर होइन,
तिमी नसुने पनि उसले स्पर्श गर्छ छायाजस्तो।
न देखिन्छ, न त पक्रन सकिन्छ,
तर हृदयको कुनामा बगिरहन्छ नमीझैँ।
कसैले केही भनेको छैन,
तर मनको आकाशमा बादलहरू छन्।
शब्द नभए पनि अर्थ हर कतामा छ,
शान्ति छ, तर त्यो आँधी अघिको हो, सायद।
झ्यालको पारिबाट हेरेको जून,
कतैभित्र केटो उदास छ सुन।
उसले प्रेम गरेजस्तो लाग्छ,
तर प्रेमले उसलाई चुप गरायो।
मनमा उर्लिन्छ अनकन्टार लहर,
उज्यालो खोज्दै अन्धकार भित्र झर।
नयनमा आँसु छैन, तर हृदय भीजेको छ,
मौनताले बोल्ने कला सिकाइदिएको छ।
No comments:
Post a Comment