एउटा कोठा, बाँकी घमण्ड
मान्छे त बस्छ एउटै सानो कोठामा,
तर बाँकी घरभरि बस्छ
उसको भ्रम, उसको घमण्ड,
र देखाउने नाटक।
काठका कुर्सी, सुनका पर्दा,
सबै केवल आभूषण हुन्—
अन्तरिक खालीपनलाई
लुकाउने खोल मात्र।
निदाउँदा ऊ सामान्य हुन्छ,
तर उठ्नेबित्तिकै सम्झिन्छ:
“संसारले मेरो ठूलो घर देखोस्,
मेरो नाम, मेरो दौलत चिनोस।”
तर त्यो वैभवको पर्खालभित्र
न त आत्मीयता भेटिन्छ,
न त एक साँचो स्पर्श,
न त हृदयको न्यानोपन।
अन्ततः,
घर विशाल भए पनि हृदय संकुचित छ,
उसको जीवन कैदी जस्तै
एउटा कोठाभित्र मात्र,
जहाँ सम्झना दिलाउँछ—
मान्छेको मूल्य
धन, भ्रम वा घमण्डले होइन,
सादगी र प्रेमले मापन हुन्छ।
No comments:
Post a Comment