दुईमा एक गइदिँदा सुन्या हुँदो रहेछ

पिरती को गणित पनि कस्तो हुँदो रहेछ,

दुईमा एक गइदिँदा सुन्या  हुँदो रहेछ।

हिमालको हावा पनि चिसो मन्द–मन्द,

तिमी बिना नमिठो भो जीवनको सुगन्ध।

फूलको सुवास पनि खाली लाग्दछ,

रातको चन्द्रमा अन्धकारै भान हुन्छ।

सागरको छाल नि मौन भएर थाक्छ,

सपना बिना जीवनको अर्थ हराउँछ।

तिमी बिना मौसम सबै सुनसान देखिन्छ,

गीतको धुनमा पनि स्वर हराइदिन सक्छ।

पिरतीको गणितले सिकायो यति मात्र,

गुणा–घटाउ नभई तिमी नै चाहिन्छ।

तिमी हुनु नै जीवनको पूर्ण उत्तर,

तिमी बिना अधुरो छ प्रत्येक अध्याय।

अन्तिम समीकरण यतिमै भेटिन्छ,

पिरतीमा दुई आत्मा मिल्दा अनन्त बनिन्छ।