म तारा हुँ सजिएकी तिम्रै लागि,
म सजिएँ पनि कसैले हेरेन आकाश तिर।
मेरो वर्णन ग्रन्थका पानामा भेटिन्छ,
तर मेरो प्रशंसा कतै सुनिँदैन — न मुखमा, न मनमा।
म चम्किँदा कसैले महसुस गरेन,
अन्धकार चिर्ने मेरो दिप्ति पनि बेकार भयो।
तर म टूट्दा मात्रै सबैले हात जोड्छन्,
“आशीर्वाद देऊ” भनी माग्छन्,
जस्तो मेरो अन्त्य नै उनीहरूको सुरुवात हो।
टुटेको तारा म — के आशीर्वाद दिउँ त?
म सिङ्गो हुँदा पो माग्नु थियो,
म सर्वस्व दिने तयारीमा थिएँ,
प्रेम, प्रकाश र उर्जा सबै अर्पण गर्न तयार।
अब त म आकाशको अँध्यारो गर्भमा हराएँ,
मेरो उज्यालो तिम्रो इच्छामा टुटेर गयो।
तर सम्झनु — तारा कहिल्यै मर्दैन,
उसको उज्यालो हरेक सपनामा बाँचिरहन्छ।
No comments:
Post a Comment