म सयौं वर्ष जेष्ठ हुँ तिमी भन्दा,
तर अजै बालकझैं छु;
मलाई हिँड्न, अघिबढ्न दिइएन,
मेरो अस्तित्व गोरखेको मस्तिष्कमा मात्रै बाँचेको छ,
देशको नक्सामा होइन।
म बाँच्नेछु कि मेटिनेछु,
यो निर्णय अब गोरखा युवाको हातमा छ।
मेरो युवा भड्किएका छन्,
बाढिएका छन् जात-पात र तल्लो-माथिको बन्धनमा,
विसङ्गतिमा धकेलिएका छन्,
तर म आशावादी छु—
एकदिन उनीहरू फर्किनेछन्
आफ्नो कर्तव्यपथमा,
मेरो नाम पुकार्दै आउनेछन्
मेरो पहिचान बोक्दै आउनेछन्।
म प्रतीक्षा गर्दैछु
आसाको दियो निभ्दैन,
मेरो प्रतीक्षा अनन्त छ,
जबसम्म गोरखा रगत
यस भूमिमा बगिरहेछ,
म मेटिँदिन।
No comments:
Post a Comment