मञ्जरीको मधुर हाँसो

 दूर गाउँको एक कुनामा,

थियो सानो रमाइलो घर;
शान्त जीवन, साथमा श्रीमती,
र नानी मञ्जरीको मधुर हाँसो भर।

सादा जीवन, सन्तोषको बास,
मञ्जरी रमाइ रहन्थी काठको खेलौनामा खास;
तर लालची समाजले च्यातेको थियो,
सपना र शान्तिको त्यो मिठो आँस।

परिवारको लागि भन्दै,
ऊ लाग्यो सहरको पथमा;
धन, सुन, रूपाको आशमा,
भुलेको थियो मायाको रमझममा।

महँगा कपडा, ऐश र आराम,
सबै थियो तर सुनिन्थ्यो खामो सन्नाटा;
दशक बित्यो, देखेन उसले
छोरीको न्यानो काख, श्रीमतीको नाता।

एक दिन आयो कालो खबर,
साथीले भन्यो — ऊ अब छैन संसारभर;
बिदाइको एक शब्द पनि बाँकी रहेन,
छायो घरमा अध्यारो अन्धकार।

जब खरानीमा फेरियो उसको शरीर,
चिथोरियो सम्पत्तिको त्यो ठूलो तस्वीर;
स्वर्ग पुग्दा उसले सुन्यो प्रश्न,
"कतिवेला बितायौ परिवारसँगको समर्पण?"

झस्कियो उसको थाकेको आत्मा,
धनको मोहले अन्धो बनाएको भ्रममा;
"माफ गर प्रभु," उसले भन्यो रुन लाग्दै,
"मैले कहिल्यै यो प्रश्न सोचेको थिइनँ बाँच्दै।"

हाम्रो सपना थियो सुनको महल,
तर भुलेछु छोरीको झर्को गजल;
एक दिन पनि नपाएको साथको स्पर्श,
रुन बाध्य भएँ, गरें जिन्दगीको अपव्याख्या दर्श।

---