छोरा र बाबा

 छोरा भन्छन् —

अब तिमी बाबा, पुराना भयौ,

फुस्रो कपाल, निदाउने व्यवहार;

मेरो साथीमा, मेरो गोष्ठीमा,

तिमी नचाहिएको भार।

तिमीका लुगा, च्यातिएका छन्,

हिँड्दा पनि गाह्रो देखिन्छ;

तिमी सँग बस्दा, मन दुख्छ,

न त प्रेम न त केही सिकिन्छ।

तिमीले कहिल्यै, बुझेनौ मलाई,

मेरो चाहना कहिल्यै सुनेनौ;

सधैं नियम, सधैं रोकेर,

मेरो पखेटा कहिल्यै उडाउन दिएनौ।

अब टाढा बस बाबा,

म मेरो बाटो रोज्छु;

बन्धन होइन, स्वतन्त्रता चाहिन्छ,

तिमी बिना पनि बाँच्न सक्छु।

आमा भन्छिन् —

तिमीले देखेका, बाबाका पक्ष होइनन्,

तर उनले देखेका सपनाहरू,

तिमीलाई मान्छे बनाउने संघर्ष,

छोरी र आमालाई दिइने भर।

चुपचाप बाँच्ने, कहिल्यै गुनासो नगर्ने,

परिश्रमको अर्कै कथा बोकेका छन्;

घाममा पसिना, र रातमा निद्राविहीन,

तिमीका हाँसोमा आफै हराएका छन्।

तिमीले नबुझे पनि,

उनको माया अडिग छ,

तिमीलाई उचाल्न,

उनले स्वर्ग पनि छोडेका छन्।

बाबाको हृदय बुझ, छोरा,

जुन बोल्दैन तर प्रेम गर्छ;

थकाइले होइन, मायाैले चुप छन्,

उनी तिमीमा नै आफ्ना सपना देख्छन्।