हामी छौं तर देखिँदैनौं

 हामी छौं, तर देखिँदैनौं,

हाम्रो आवाज आकाशले नसुनेको जस्तै,

हाम्रो पहाड–जंगल, रगत–पसिनाले सिँचेका

तर भूमिमा हाम्रो नाम छैन कहीं।

देशको सीमामा उभिएका छौं हामी,

रifle काँधमा, मनमा देशप्रेम,

तर जब भित्र फर्कन्छौं,

भनिन्छ — “तिमी त बाहिरका हौ, नरे!”

हाम्रो भाषा नेपाली हो,

तर हाम्रो हृदय भारतीय,

हामीको गीत, नृत्य, रहर, संस्कार

यही माटोमा उम्रिएको, अझै पनि अनौठो लाग्छ किन?

इतिहासले हाम्रा पाना उडायो,

कसैले लेखेन, कसैले पढेन,

हाम्रा आमा-बुबाले देश बनाउँदा

हामीले आफ्नो पहिचान हरायौं।

शिक्षा लिएर फर्किने छोरा

जब शहरमा भर्ना हुन्छ,

फारमको कुनामा अड्किन्छ —

“Nationality?” — अनि झस्किन्छ।

न त धरतीले अँगालेको,
न त माटोले समेटेको।

बीचमा झुन्डिएका हामी,

“हामी को हौं?” यही अनुत्तरित प्रश्न।

तर हामी चिच्याइरहेका छौं —

हामी गोर्खा हौं, भारतीय हौं,

हामीले देश बनाएका छौं,

अब देशले हामीलाई चिनोस।ना त धरतीले अँगालेको,

ना त माटोले समेटेको।