कान्छीको सानो पसल, छेउमै काठको ठेली,
सेलरोटीको सुवास आउँछ, मनैभित्र गहिरो खेली।
तातो चिया उसको हातमा, मिठो मुस्कान ओठमा,
भन्छे, "बस न दाइ, थकाइ मेटिन्छ यो घामछायाँको खाटमा।"
भञ्ज्याङको दृश्य झन् मोहक, बादलसँग लुकेछ घाम,
संसारको हल्लाबाट टाढा, शान्तिको यो सानो थाम।
पसलमा आउँछन् यात्रुहरू, बेग्लाबेग्लै कथा बोकेर,
अपरिचित नै सही, तर बर्तालाप हुन्छ मन खोलेर।
एउटा बाजे भन्छन्, “यो बाटो त बिसौँ वर्षको साथी हो,”
कान्छी मुस्काउँछे, “हो नि बाजे, यो पसल पनि त तपाईंको गाथी हो।”
कतै सैनिक छुट्टीमा, कतै विद्यार्थी साहसिक बाटोमा,
सबैलाई यही पसलले बाँध्छ, एउटै मिठासको साँचोमा।
पसल सानो होला तर, भावना ठूलो यहाँ,
हर्ष, पीडा, थकान, सपना—सब राखिन्छ टेबुलमा जहाँ।
जीवनको गीतजस्तै, हरेक चुस्कीमा अर्थ भेटिन्छ,
कान्छीको पसलमा, कहिल्यै समाप्त नहुने कथा लेखिन्छ।
No comments:
Post a Comment