बिहानै उठ्थेँ म गाउँको त्यो दिन,
गाईबस्तु हेरथें, सफा गर्थें छिन।
नास्ता पछि दूध बेच्न लाग्थें,
वनको काखैमा घाँस काट्न भाग्थें।
मोही पानी पिउँदा गज्जब मिठो,
थकाइ भुलाउँथ्यो, हुन्थ्यो खुसीको सिटो।
ढुंगाले मलाई चिन्थ्यो पथमा,
दादा-कडा बोल्थे हर्षका स्वरमा।
छिमेकी जुट्थे, हातेमालो गर्थें,
कामकै बीचमा गीत गाएर रम्थें।
साझा हाँसो, दुख-सुख सँगै,
गाउँको त्यो जीवन, साँचो थियो रंगै।
तर अब समयले पाटो फेरेको छ,
मान्छे दौडिएका छन्, सपना घेरेको छ।
न जागिर, न लक्ष्यको दौडले थकित,
पुरानो त्यो माया, हराउँदैछ चित्त।
आज पनि याद आउँछ त्यो घाम,
जहाँ थियो माया, जहाँ थिए काम।
भुल्न सकिँदैन ती दिन कहिले,
गाउँको त्यो जिन्दगी, अमिट रहिरहने छ दिलैभित्र गहिराइले।
No comments:
Post a Comment