त्यो पुरानो घर सम्झिँदा

म अझै सम्झन्छु —

कुसुनो ढुङ्गा घोट्ने आमा,

छानोको छेउबाट छिर्दै गरेको बिहान,

अनि हाम्रा आँगनमा खेल्ने जून।

घर — एउटा झुपडी मात्र थिएन,

त्यो त हाम्रा सपनाहरूको पहिलो चित्र थियो,

जहाँ बर्खामा बग्ने छानो पनि

मिलेर गीत गाइहाल्थ्यो — बुबाको सिँगो स्वरमा।

तर त्यो माटो, त्यो लिपपोत,

अहिले अर्काकै पाउले कुल्चिएको छ।

हामी विस्थापित भयौँ — विकासको नाममा,

हामीलाई परामर्श दिइएन, केवल ‘स्थानान्तरण’ भनियो।

शहरको भवनमा

एउटा कोठा दिइयो — ठुलो,

तर त्यसमा घरको सुगन्ध थिएन।

त्यहाँ न बारी थियो, न त सिँचाइको कुरो,

आफ्नोपनको नमी मात्रै थिएन।

पिता बिस्तारै मौन भए,

आमाले ओढ्ने सल — अब भिज्दैन बर्खामा,

तर आँखा अझै रसाउँछ

त्यो पुरानो घर सम्झिँदा।

के घर ईँटाबाट बनिन्छ?

कि हृदयको कणबाट?

हामी भन्छौँ — घर त्यो हो

जहाँ तिमी र म एकै सुगन्धमा सास फेर्छौँ।