नाम त सोधिन्छ, तर गहिरो चिनजान कहीं छैन

 हे प्रभु, आशा राखें तिमीमा,

तर बाटो सुनसान छ, साथ छैन कसीमा।

छायाँसम्म लुकिदिन्छन् डराएर,

अंगालो दिन कोही आउँदैन, बिस्तारै म मर्छु कराएर।

मेरो पाइला अनिश्चित छ, दिशाहीन यात्रा,

न म गाउँको छु, न सहरको पात्र।

यहाँ त अनुहारहरू छन्, तर हृदयहरू छैनन्,

नाम त सोधिन्छ, तर गहिरो चिनजान कहीं छैन।

भेडाको बथानमा म कुकुर जस्तो,

न बथानले मानेको, न शिकार बनेको सस्तो।

न त म बाँच्न पाउँछु शान्त आत्मासँग,

न म मर्न पाउँछु गहिरो घामसँग।

स्वीकार गर प्रभु, एउटा नछुने हात भएर,

कम्तीमा तिमी टोलाऊ ममा, सबैले छाडेको जात भनेर।

मेरो आँखा ओभाएका छैनन् अझै,

तर आँसुका भाषा बुझ्नेहरू यहाँ कतै छैनन्।

म शब्दमा होइन, मौनतामा बोल्न चाहन्छु,

यो घृणाले भरिएको संसारबाट टाढा जान चाहन्छु।

हे प्रभु, म चिच्याउन सक्दिन, तर सुन,

यो हृदय हारेको होइन, तिमी आए बस, म तिमीमा ।