छायाँमा लुकेर रोएको छु, उज्यालो अझै नआएको,
मनको भित्र कतै त थियो, सपना जुन मरेको।
खुशीको रूप लिन खोज्छ, पीडाले लेखेको कथा,
सुनसान रातको शून्यतामा, गुञ्जिन्छ मूक व्यथा।
गाउँको बाटो, धुलो र धूप, सम्झनामा बाँचेको,
माटोको गन्ध, आमाको बोली, सपनामा गाँसेको।
शहरको भीडमा हरायो म, आफैसँग बोल्दिनँ,
साथीको जस्तो लाग्छ कहिले, यो एकान्त बोल्छ किन?
मेरो आत्मा खोज्दै हिंड्छ, उज्यालोको पर्खाइ,
चिनिएको छैन त्यो चूलो, छैन दैलोको चिन्हाई।
तर अझै मन भन्छ चुपचाप, आशा छैन मरेको,
बिँधिएको छु म त जीवनमै, सपना छैन टुटेको।
No comments:
Post a Comment