हामी सिमाना भएर बाँडियौँ, कागजको एक पानाले

 भएको थियौँ हाम्रै जग्गामा, हावाले नाम लिएको,

आज परायो बन्यो बस्ती, ओछ्यान समेत लिएको।

भाषा बोल्दा हाँसो आउँछ, बानीहरू टुक्रिए,

भाषाभित्रै भिजेको हाम्रो स्वाभिमान कता गए?

हामी सिमाना भएर बाँडियौँ, कागजको एक पानाले,

गाउँको धुलो सम्झिरह्यौँ, शहरको यो तानाले।

चुलोचौको बोकेका हात, अब कागज बुन्छन्,

शब्दहरू त लेखिन्छन् तर, हृदय कुन चिन्छ?

हामी त्यो मान्छे हौँ जो इतिहासमा हरायौँ,

भाषा बिर्सन नसकेको दोषमा किन सजायौँ?

शब्दको जरा काट्नेहरू, सोच्दैनन् गहिरिएर,

हाम्रो मौनताभित्र चिच्याएको क्रन्दन सुनेर हेर।

हामी अझै बाँच्छौँ, अडिन्छौँ, हामी आँधी हौँ,

सिर्जनशीलताले जिन्दगीलाई हरदम बाँधी हौँ।

शब्द लेख्छौँ, माटो सम्झन्छौँ, गीत गाइहाल्छौँ,

हामी विस्थापित, तर आत्मा कहिल्यै बिक्दैन, जान्दैन झुक्न, न थाल्छौँ।

हाम्रो छाती माटो हो, छातीकै मुटु पृथ्वी,

जहाँ घामको स्वाद छ, र गाँउको बास्ना अर्ति।

जुन भाषा बाँच्दैन कपीमा, त्यो बच्छ छातीभित्र,

पहिचान मेटेर सकिन्न मान्छे, उ टाँसिन्छ माटोमा जस्तै कसरि पनि फर्केर।