पाइलाहरू थाकिसके

 पाखामा उभिएको रूख जस्तै, म पनि उभिएको छु,

हराएको बाल्यकाल खोज्दै, मौन गीत गाएको छु।

जहाँ आकाश नीलो हुन्थ्यो, जून रातमा हाँस्दथ्यो,

अब त आकाश नै सोध्छ, "किन तिमी यति शून्य भयौ?"

गाउँको गोठ, बाख्रा र हाँसो, न्यानो त्यो अँगालो,

आज त शहरका भित्ताहरू, भन्छन् मलाइ 'पागल'।

सपना बोकेर आएको थिएँ, हृदयमा उज्यालो,

तर यहाँ हरेक कुना छ, चिसो, गुम्सिएको कालो।

साथीहरूसँग टाँसिएर गुञ्जिन्थ्यो हाँसोको स्वर,

अब त मोबाइल बोल्छ, मान्छेहरू छन् मुखौटा भर।

कति बिचार मथ्थर हुन्छ, कति भाव हराउँछ,

दर्पण हेरेर पनि कहिले, आफ्नै अनुहार डराउँछ।

यात्रा अझै बाँकी छ, पाइलाहरू थाकिसके,

मन त चाहन्छ रोऊँ सँगै, ओसिलो सपनामा ढाकिसके।

तर कुनै भोलि लेखिन्छ, जहाँ प्रकाश छ भित्रै,

त्यो पृष्ठ खोल्न सक्दिनँ म, अझै हराइरहेछु तीत्रै।