म थालें पाइलाहरूले यात्रा,
न नक्सा थियो, न गन्तव्यको धरोहर।
तर हरेक मोडमा भेटें कथा,
र ती कथामा म आफैं हराएँ ।
कहिले काँडा, कहिले फूल,
तर बाटोले कहिल्यै नदियो भूल।
उसैमा म रमाएँ, बिर्सिएँ लक्ष्य,
सायद यात्रा नै बने मेरो सच्चो पक्ष।
सबै दौडिरहे तर्फ मञ्जिलको,
म भने हेर्दै थिएँ घाम झर्दै गरेको।
कहिले बादलसँग कुरा गरेँ,
कहिले नदीसँग गहिरिएँ।
मञ्जिलले आज बोलाउँछ–
"कहाँ पुग्यौ?"
म भन्छु– “जहाँ बाटो थामिन्छ,
त्यहीँ त जिन्दगी बाँच्छ।”
No comments:
Post a Comment