ऊ :
ओढनीको छायाँले नढाक न प्रिय,
यो मुहार जहाँ जूनपानी झल्किन्छ।
मेरो सपना–रातभर तिमीलाई बोलाउँछ,
स्वर तिम्रो निसासिएको सासमा मिल्किन्छ।
फुलझैँ एक झल्को देऊ—
कपालको गन्ध वा तिम्रो हासोको रंग मात्र।
उनी:
आउ न प्राणेश, तारा झरेको आकाशमुनि,
म यो निस्तब्ध रातमा तिमी मात्र चाहन्छु।
फूलहरूको सुवासले सिँगारेको छु कपाल,
मन यो तयार छ, हरेक चुम्बनमा बाँधिन्छु।
हेर न, मुटुको काँपनी सुनिन्छ तिमी नै हुँदा,
मेरो ओठ—बस एकचोटि, तिमी बोल्दा मुस्काउँछ।
ऊ :
तिमी बिना अधूरो लाग्छ यो वसन्त,
रंग छैन, रस छैन, बग्दैन कुनै मधुर धुन।
तिमीले छोएका शब्दहरू
कविता बनिन्छन्, सास बनिन्छन् जुनजुन।
आउ, बस यही क्षणमा बाँचौं,
समय थामिएको छ, जब तिमी मेरो नजरमा नाचौं।
उनी:
हो, यो रात साक्षी हो हाम्रो प्रेमको,
जहाँ चन्द्रमा पनि लाग्छ हामीजस्तै लाजालु।
तिमीले टोलाएर हेर्दा,
मेरो मनको हर शब्द गीत बन्छ, उज्यालु।
ल भन त, अब हामी दुई होइनौं,
तिमी र म — एउटै कविता, एउटै धुन, एउटै जून।
No comments:
Post a Comment